Terminy Zespołów Orzekających
Słownik pojęć
STREFA STOP PRZEMOCY
You are here: Home
Standardy ochrony małoletnich
XI Giełda Szkół Ponadpodstawowych
on-line
Sprawdź orientacyjną liczbę punktów, które możesz uzyskać podczas
rekrutacji do szkoły średniej.
Do obliczenia orientacyjnej liczby punktów będziesz potrzebować:
- wyników z egzaminu ósmoklasisty,
- ocenę z wybranych przedmiotów ze świadectwa ukończenia 8 klasy*,
- informacji o dodatkowych aktywnościach (np. wolontariat).
*O tym, jakie przedmioty ze świadectwa (poza językiem polskim i matematyką) są punktowane w danej szkole średniej, decyduje jej dyrektor.
UWAGA
Od 01.04.2026 zmienił się adres poczty elektronicznej. Nowy adres:
This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
Adres skrytki EPUAP: /Lomza_PPP2/SkrytkaESP
Adres e-doręczenia: AE:PL-94059-96402-WRDAG-26
EUROPEJSKI TYDZIEŃ
ŚWIADOMOŚCI DYSLEKSJI
W dniach 6-12 października obchodzony jest Europejski Tydzień Świadomości Dysleksji. Tegorocznym hasłem, zaproponowanym przez Polskie Towarzystwo Dysleksji, jest: „Odkrywamy wyjątkowe historie osób z dysleksją”.
Choć mogłoby się wydawać, że temat dysleksji jest powszechnie znany, w praktyce okazuje się, że wiedza ta bywa powierzchowna i często zawiera wiele nieścisłości oraz sprzeczności. Znajomość tego, czym jest dysleksja, jak ją rozpoznać, jak jej przeciwdziałać i w jaki sposób wspierać dzieci z dysleksją rozwojową, jest potrzebna nie tylko nauczycielom, ale również rodzicom. Tylko wspólne, świadome działania mogą przynieść dziecku realną pomoc.
Zapraszamy na konsultacje indywidualne wszystkich, którzy chcieliby poznać szerzej problem dysleksji, a także nauczyć się podejmować działania służące jej przezwyciężaniu. Odpowiemy m. innymi na pytania/wątpliwości dotyczące dostosowywania wymagań edukacyjnych, metod pracy z uczniem dyslektycznym oraz trudności emocjonalnych dzieci z dysleksją.
Choć dysleksji nie da się całkowicie wyeliminować, możliwe jest znaczne złagodzenie jej konsekwencji. Dzięki większej świadomość dysleksji możliwe jest dostrzeżenie w porę objawów ryzyka i wczesna pomoc terapeutyczna - ćwiczenia korekcyjne (ćwiczenie zaburzonych funkcji percepcyjno-motorycznych)
i kompensacyjne (ćwiczenie funkcji niezaburzonych po to, by stały się wsparciem dla zaburzonych lub aby mogły je w razie potrzeby zastąpić). Istotne jest też dostosowanie wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb psychofizycznych ucznia.
W najbliższych tygodniach pracownicy poradni przeprowadzą badania przesiewowe ryzyka dysleksji wśród uczniów klas I łomżyńskich szkół podstawowych.
Dzięki badaniom przesiewowym nauczyciel i rodzic otrzymają orientacyjną wskazówkę pozwalającą określić, które dzieci powinny być skierowane na zajęcia korekcyjno - kompensacyjne w szkole, a które na pogłębione specjalistyczne badania psychologiczno-pedagogiczne na terenie poradni. Dzieciom o stosunkowo niewielkich trudnościach w nauce wystarczy pomoc rodziców i współpracującego z nimi nauczyciela. Natomiast uczniowie, którzy wymagają indywidualnej i jeszcze bardziej pogłębionej pomocy, mogą uczęszczać na terapię w poradni.
Publikacje i materiały rekomendowane przez Polskie Towarzystwo Dysleksji:
https://www.ptd.edu.pl/publikacje.html
https://www.ptd.edu.pl/materialydopobrania.html
opracowała: Małgorzata Dąbrowska – pedagog specjalny, terapeuta pedagogiczny
SIEĆ WSPÓŁPRACY PSYCHOLOGÓW MIASTA ŁOMŻY
– nasze doświadczenia –
Opracowały moderatorki spotkań:
psycholog – Danuta Kudaj
psycholog – Zofia Reterska
W roku szkolnym 2024/2025 w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 2 w Łomży zapoczątkowano współpracę psychologów miasta Łomży, w ramach interaktywnej sieci.
NASZE CELE
W ramach kolejnych spotkań realizowano założony program, w zakresie wsparcia merytorycznego, dzielenia się doświadczeniem z pracy, możliwości odreagowania napięć i stresów jakich doświadczają podczas trudnej pracy psychologa szkolnego oraz integracji środowiska psychologów. Ze spotkań korzystali nie tylko psycholodzy miasta, do których były adresowane spotkania, ale gościnnie także psycholodzy zatrudnieni w szkołach sąsiednich gmin.
Wypracowane wnioski ze spotkań na pewno przysłużą się w pracy specjalistów, a dzięki publikacji mogą stać się pomocą dla nauczycieli oraz rodziców uczniów.
TEMATYKA SPOTKAŃ
W ramach pierwszego spotkania zapoznano się z prezentacją „Niuanse pamięci”, na którym omówiono aktualne wyniki badań nad pamięcią i wynikające z tego wnioski. Kolejne spotkania poświęcone były takim tematom jak: praca z traumą relacyjną u dzieci i nastolatków, samouszkodzenia u dzieci i młodzieży, terapia dzieci i młodzieży – praktyczne porady, omówienie ważnych dla pracy psychologa przedszkolnego i szkolnego przepisów oświatowych, w tym dotyczących współpracy z poradnią psychologiczno-pedagogiczną oraz dotyczących zakresu pracy psychologa w placówkach oświatowych i współpracy z innymi instytucjami, przedstawienie najnowszych informacji i publikacji z zakresu tematyki zaburzeń odżywiania, umożliwienie udziału w ćwiczeniach relaksacyjnych dla uczestników spotkania, a także zapoznanie się z zagadnieniami dotyczącymi psychoedukacji. Ostatnie spotkanie w aktualnym roku szkolnym, które odbyło się w czerwcu poświęcone było omówieniu zagadnień związanych z diagnozą i pracą z dzieckiem z nadpobudliwością psychoruchową (ADHD).
Każde spotkanie kończyło się swobodnymi wypowiedziami uczestników spotkania, którzy przedstawiali swoje refleksje, przemyślenia i opinie na omawiane tematy, dzielili się doświadczeniami oraz mieli możliwość kierowania pytań odnośnie trudności na jakie napotkali w swojej pracy. Dzięki wymianie doświadczeń stworzono im możliwość uzyskania pomocy.
INTERAKTYWNOŚĆ
Podczas spotkań uczestnicy wypełniali ankiety dotyczące potrzeb w zakresie wsparcia, oczekiwań oraz deklaracji udziału w roli prelegentów. Różnorodność specjalizacji uczestników spotkania, zdobytych podczas nauki oraz w zakresie zebranego doświadczenia w różnych placówkach, w których mieli okazję pracować wcześniej lub aktualnie równolegle pracują, jest wartością dodaną powstałej grupy. Stworzenie sieci połączeń internetowych umożliwiło przesyłanie rozszerzonych materiałów z minionych spotkań oraz bieżącej wymianie informacji.
WAŻNE INFORMACJE WYPROCOWANE PODCZAS SPOTKAŃ
– dzieląc się wypracowanymi wnioskami chciałam przybliżyć kilka wybranych aspektów minionych spotkań –
- Wiele osób narzeka na pamięć, uczniowie często zgłaszają trudności w zapamiętywaniu przerabianych treści, lub wręcz trudności z rozumieniem bieżącej lekcji wynikającej z trudności pamiętania przekazu z początku lekcji pod jej koniec. Aktualne badania w zakresie pamięci wskazują, że w ostatnim czasie nie pogorszyło się funkcjonowanie pamięci człowieka. Przyczyn w zapominaniu należy upatrywać w niedostatecznym skupianiu uwagi w chwili kiedy musimy coś zapamiętać. To nie słaba pamięć powoduje trudności w funkcjonowaniu, ale to, że kiedy mamy coś zapamiętać nie skupiamy dostatecznie uwagi na danym przedmiocie, treści, obrazie, itp. Tak więc nie etap przechowywania w pamięci tu stanowi przeszkodę, ale to co miało być zapamiętane nie zostało wyraźnie dostrzeżone.
- Konieczne jest zwrócenie uwagi na możliwe przypadki anoreksji w grupie wychowanków. Spotkania z rodzicami, w ramach których przekazujemy wiedzę na temat zaburzeń odżywiania będą sprzyjać kontaktom ze specjalistą, wczesnej diagnozie i podjęciem odpowiedniego leczenia. Często rodzice nie mają świadomości wagi zagrożenia dla zdrowia dziecka, pojawiają się komentarze typu – „jej nic nie jest, tylko nie chce jeść”. Należy uzmysłowić, że anoreksja jest poważną chorobą zagrażającą nie tylko zdrowiu ich dziecka, ale i życia. Statystycznie szanse wyleczenia zaawansowanej anoreksji są gorsze aniżeli chorób nowotworowych. Podjęcie leczenia we wczesnej fazie daje lepsze rokowania i skraca czas powrotu do zdrowia.
- Praca z dzieckiem z traumą wymaga odpowiedniego przygotowania, ale samo wykształcenie kierunkowe nie zawsze daje odpowiedzi na pojawiające się trudności i pytania jakie pojawiają się podczas terapii. Każdy przypadek jest inny. Gromadzone latami doświadczenie jest nieocenione. Budowanie zaufania, stwarzanie warunków do otwierania się i wyrażania swoich potrzeb, emocji, frustracji, gotowość do zachowania pozwalającego na odreagowanie przeżytej traumy, ponowne budowanie swojej pozycji i porządkowanie wewnętrznego świata. Wszystko to, wymaga wiedzy i umiejętności. Droga do rozumienia problemów bywa trudna, często pewne kroki wymagają wielu przemyśleń i stopniowego odkrywania ścieżki rozwiązań. W pracy z wychowankiem konieczne jest uwzględnienie środowiska domowego i otoczenia dziecka. Na ile będzie ono wspierać a na ile hamować proces zdrowienia. Ważne jest, aby w przypadku braku kwalifikacji do takiej pracy, kierować rodziców z dzieckiem do specjalistów. Warto jednak zapoznać się z pierwszymi krokami jakie należy podjąć w sytuacji kontaktu z wychowankiem czy wychowanką po przebytej świeżej traumie. Towarzyszenie dziecku i okazana empatia, stwarzanie poczucia bezpieczeństwa będzie tym pierwszym krokiem w naprawie jej/jego świata.
- Analiza przepisów oświatowych stosowanych w przedszkolach i szkołach obejmuje między innymi wydawanie orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego oraz o potrzebie nauczania indywidualnego. Część zgłaszanych do poradni uczniów już realizuje takie kształcenie i w kolejnych latach będzie je kontynuować. Dlatego warto sprawdzić, którzy uczniowie kończą etap edukacyjny i od września będą potrzebowali nowych orzeczeń na kolejny etap edukacji. Poradnia wydaje orzeczenia w ciągu całego roku. Nastąpiła zmiana przepisów i obecnie subwencje na ucznia są przydzielane, po analizie dostarczonych dokumentów, w ciągu całego roku.
- Wydanie orzeczenia poprzedzone jest diagnozą specjalistów poradni. Zbyt późne zgłoszenie dziecka na badanie może skutkować późniejszym terminem badań – w poradni obowiązuje kolejka. Potrzeby w zakresie wydawania orzeczeń są duże i praktycznie we wrześniu są niemal w całości diagnozowani uczniowie, którym będą wydawane orzeczenia. W wakacje listę tę uzupełniają przypadki związane z dojrzałością szkolną (przyspieszenia i odroczenia), które muszą być opisane przed pierwszym września, tak aby dziecko mogło rozpocząć edukację we właściwej klasie.
- Nauczanie indywidualne, wydawane jest na okres od jednego miesiąca do jednego roku szkolnego zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku utrzymywania się złego stanu zdrowia dziecka należy skonsultować (z rodzicami, lekarzem) czy w nadchodzącym roku szkolnym rodzice ponownie będą ubiegać się o kontynuowanie nauczania indywidualnego ich dziecka i zadbać o badanie (zgłoszenie) w odpowiednim czasie.
- Zajęcia psychoedukacyjne jako porady dla uczniów i ich rodziców mają za zadanie poszerzenie wiedzy w zakresie dotyczącym funkcjonowania człowieka. Muszą one uwzględniać, to kim jest odbiorca. Przekazujący wiedzę często w elastyczny sposób modyfikuje wcześniejszy plan zajęć, tak aby zoptymalizować przekaz. Najczęściej zaczynamy od poszerzenia wiedzy na temat emocji, sposobów reagowania na sytuacje i omówienie/przedstawienie działań sprzyjających rozwijaniu dojrzałości emocjonalnej. Umiejętność rozpoznawania i nazywania emocji jest tym pierwszym tematem. Aktywne formy pracy sprzyjają większej atrakcyjności zajęć.
- Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi, który jest rozpoznawany u coraz większej liczby dzieci stanowi swoiste wyzwanie dla specjalistów i innych osób. Pozyskanie rodziców dziecka do współpracy stanowi ważny i nieodzowny element oddziaływań korygujących nieprawidłowe funkcjonowanie dziecka.
PROPOZYCJE NA PRZYSZŁOŚĆ
Uczestniczy spotkań sieci współpracy psychologów przy Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 2 w Łomży, wyrazili swoje zadowolenie z udziału w spotkaniach i zadeklarowali chęć kontynuacji w kolejnym roku szkolnym. Od października 2025 roku planowane jest wznowienie cyklicznych spotkań sieci.
Przemoc rówieśnicza, jak jej zapobiegać i jak na nią reagować
W ostatnich miesiącach w Polsce głośno było o tragicznych przypadkach przemocy wśród młodzieży, które wstrząsnęły opinią publiczną. Wiele z tych dramatycznych historii łączy jedno – brak reakcji otoczenia, zarówno rówieśników, jak i dorosłych. Szczególnie niepokojące jest to, że młodzi ludzie często wiedzą o przemocy wśród swoich kolegów, ale milczą. Dlaczego tak się dzieje?
Przyczyn takiego zjawiska jest wiele – od strachu przed konsekwencjami, przez brak wiary w skuteczność pomocy, po normalizację agresji w społeczeństwie. Wielu młodych ludzi nie wie, jak reagować, a często także nie dostrzega, że ich bezczynność może pogłębiać tragedię ofiary. Czy system edukacji, rodziny i instytucje wsparcia robią wystarczająco dużo, by nauczyć młodzież reagowania na przemoc? A może to problem zakorzeniony znacznie głębiej – w kulturze milczenia i społecznej obojętności?
Pomimo kampanii społecznych i programów profilaktycznych, wielu młodych ludzi wciąż nie reaguje na agresję wobec swoich rówieśników. Dlaczego tak się dzieje? Jakie mechanizmy psychologiczne i społeczne wpływają na bierność świadków przemocy? Dlaczego młodzi ludzie nie reagują na przemoc?
1. Lęk przed konsekwencjami
Jednym z głównych powodów, dla których młodzież nie interweniuje, jest strach przed odwetem ze strony sprawcy. Wielu uczniów obawia się, że jeśli staną w obronie ofiary, sami staną się celem agresji. Lęk ten jest szczególnie silny w środowisku szkolnym, gdzie przemoc często przybiera formę zastraszania, a sprawcy mają realną władzę nad swoimi ofiarami.
2. Brak wzorców reakcji na przemoc
Młodzi ludzie często nie wiedzą, jak właściwie reagować w sytuacji przemocy. Jeśli nie otrzymają odpowiednich wskazówek od dorosłych, mogą uznać, że najlepiej jest milczeć i nie wtrącać się. Brak edukacji na temat asertywnego przeciwstawiania się agresji sprawia, że dzieci i młodzież czują się bezradne wobec przemocy.
3. Normy społeczne i kultura milczenia
W niektórych grupach rówieśniczych panuje przekonanie, że doniesienie o przemocy to „skarga” lub „zdrada”. Młodzi ludzie boją się etykiety „kapusia” i utraty akceptacji w grupie. W efekcie wiele przypadków agresji pozostaje niezgłoszonych, a sprawcy czują się bezkarni.
4. Zjawisko rozproszenia odpowiedzialności
Kiedy przemoc ma wielu świadków, często dochodzi do zjawiska tzw. rozproszenia odpowiedzialności. Każdy z obserwatorów zakłada, że ktoś inny powinien zareagować, a w rezultacie nikt nie podejmuje działania. To mechanizm znany z psychologii społecznej, który sprawia, że ludzie w grupie czują się mniej odpowiedzialni za to, co się dzieje.
5. Brak zaufania do dorosłych i instytucji
Niektórzy młodzi ludzie są przekonani, że zgłoszenie przemocy nauczycielowi lub pedagogowi i tak nie przyniesie rezultatów. Jeśli w przeszłości spotkali się z obojętnością dorosłych wobec problemu agresji, mogą uznać, że nie warto interweniować. Brak skutecznej reakcji ze strony szkoły czy instytucji prowadzi do utrwalenia przekonania, że przemoc jest normą, z którą trzeba się po prostu pogodzić.
Jak zmieniać postawy młodych ludzi?
Aby zachęcić dzieci i młodzież do reagowania na przemoc, konieczne są działania na kilku poziomach:
- Edukacja i uświadamianie – warsztaty i programy uczące, jak reagować na przemoc i gdzie szukać pomocy.
- Wzmacnianie postaw obywatelskich – promowanie odwagi cywilnej i odpowiedzialności za innych.
- Budowanie zaufania do dorosłych – pokazanie, że nauczyciele i pedagodzy naprawdę reagują na zgłoszenia przemocy.
- Zmiana norm społecznych – przełamywanie tabu „kapowania” i uświadamianie, że zgłoszenie przemocy to troska o dobro innych, a nie zdrada.
- Tworzenie bezpiecznego środowiska – wspieranie ofiar i konsekwentne egzekwowanie zasad wobec sprawców przemocy.
Jeśli chcemy, aby młodzi ludzie reagowali na przemoc, musimy pokazać im, że ich głos ma znaczenie i że mogą realnie wpływać na swoje otoczenie. Tylko wspólnym wysiłkiem dorosłych i młodzieży jesteśmy w stanie zmienić bierność w aktywną postawę sprzeciwu wobec przemocy.
Należy też pokazać w praktyce, że ich reakcja może coś zmienić. Oto kilka skutecznych sposobów:
1. Przykłady z życia – historie, które inspirują
Młodzież łatwiej utożsamia się z realnymi historiami niż z teorią. Warto pokazywać:
- Prawdziwe przypadki, w których ktoś odważył się zareagować i pomógł ofierze.
- Pozytywne skutki takiej reakcji (np. wsparcie ze strony rówieśników, zmiana sytuacji w szkole).
- Osoby publiczne, które przeciwstawiały się przemocy (influencerzy, sportowcy, artyści).
2. Ćwiczenia praktyczne i symulacje
Młodzi ludzie często nie wiedzą, jak konkretnie zareagować na przemoc. Dlatego ważne są warsztaty, w których mogą:
- Odegrać scenki, jak można wesprzeć ofiarę (np. słowne wsparcie, wezwanie pomocy).
- Przećwiczyć sposoby zgłaszania przemocy nauczycielowi lub pedagogowi.
- Przeanalizować różne sytuacje i wspólnie szukać rozwiązań.
3. Zachęcanie do małych działań
Nie każdy od razu odważy się otwarcie przeciwstawić sprawcy. Warto pokazać, że nawet małe kroki mają znaczenie, np.:
- Zgłoszenie problemu dorosłemu.
- Podejście do ofiary po zajściu i okazanie jej wsparcia.
- Wysłanie anonimowej wiadomości do pedagoga szkolnego.
4. Wspieranie i nagradzanie odwagi
Jeśli młodzi ludzie zobaczą, że reakcja na przemoc jest doceniana, a nie karana, chętniej będą interweniować. Można:
- Publicznie chwalić uczniów, którzy zareagowali na przemoc.
- Tworzyć szkolne programy promujące „bohaterów codzienności”.
- Organizować konkursy czy kampanie przeciw przemocy, gdzie uczniowie sami mogą wymyślić sposoby reagowania.
5. Budowanie bezpiecznej przestrzeni w szkole
- Uczniowie muszą mieć pewność, że dorośli faktycznie reagują na zgłoszenia przemocy. Jeśli tego nie widzą, przestają ufać systemowi.
- Pedagodzy i nauczyciele powinni być łatwo dostępni i gotowi do rozmowy w każdej chwili.
- Warto stworzyć anonimową skrzynkę na zgłoszenia – wtedy nawet ci, którzy się boją, mogą podjąć działanie.
6. Wzmacnianie postawy "to nie moja sprawa" na "mogę coś zrobić"
Często młodzi ludzie nie reagują, bo myślą, że to ich nie dotyczy. Warto ich przekonać, że:
- Przemoc niszczy całą społeczność, nie tylko ofiarę.
- Im więcej osób reaguje, tym mniejsze ryzyko dla jednostki.
- Kiedyś oni sami mogą potrzebować pomocy – i wtedy ktoś inny stanie w ich obronie.
Podsumowanie
Nie wystarczy mówić młodym ludziom, że „powinni reagować”. Trzeba im pokazać, jak to robić, dać im do tego narzędzia i poczucie bezpieczeństwa oraz doceniać każdą próbę przeciwstawienia się przemocy. Tylko wtedy zaczną działać i zmieniać swoje otoczenie na lepsze.
Angelika Wincenciak- pedagog
Polecam ….
Jedną z najnowszych publikacji na temat spektrum autyzmu, którą chciałabym polecić jest książka „Wszystko mam bardziej. Życie w spektrum autyzmu” autorstwa Jacka Hołuba. Książka ta stanowi zbiór reportaży, w których autor oddaje głos dorosłym osobom z diagnozą spektrum autyzmu. Bohaterowie opowiadają o swoich doświadczeniach związanych z codziennym funkcjonowaniem, relacjami społecznymi, nadwrażliwościami sensorycznymi, a także o swoich pasjach i mocnych stronach. Autor książki konfrontuje mity i stereotypy dotyczące autyzmu, ukazując zmieniające się postrzeganie neuroróżnorodności.
Z perspektywy pedagoga, książka ta jest niezwykle wartościowa, ponieważ:
- umożliwia lepsze zrozumienie uczniów w spektrum autyzmu: Dzięki autentycznym relacjom osób z ASD, nauczyciele mogą lepiej zrozumieć wyzwania, z jakimi mierzą się ich uczniowie, co pozwala na bardziej empatyczne i skuteczne podejście pedagogiczne,
- pomaga w dostosowaniu metod nauczania: Świadomość specyficznych potrzeb uczniów z autyzmem pozwala na modyfikację strategii dydaktycznych, takich jak wprowadzenie rutyn, unikanie przeciążenia sensorycznego czy dostosowanie komunikacji.
- wspiera budowanie relacji: Zrozumienie perspektywy osób w spektrum autyzmu ułatwia nauczycielom nawiązywanie pozytywnych relacji z uczniami, co sprzyja ich rozwojowi edukacyjnemu i społecznemu.
Ponadto, książka może być cennym źródłem wiedzy dla rodziców, terapeutów oraz wszystkich osób zainteresowanych tematyką neuroróżnorodności. Dzięki niej możliwe jest głębsze zrozumienie doświadczeń osób z autyzmem i lepsze dostosowanie środowiska edukacyjnego do ich potrzeb.
